می دونی چرا؟؟؟

آخه جای نگاهت رو نگاهم مونده، هنوز عطر دستات رو از دستام می تونم استشمام کنم...

رد احساست روی دلم جا مونده، می تونم تپش های قلبت رو بشمارم، چشمای بی قرارت

هنوزم دارن باهام حرف می زنن...

حالا چطور بگم تنهام؟ چطور بگم تو نیستی؟ چطور بگم با من نیستی؟

آره ! خودت می دونی... می دونی که همیشه با منی ... می دونی که تو توی لحظه لحظه های

من جاری هستی ... آخه تو توی قلب منی... آره! تو قلب من...

برای همینه که همیشه با منی... برای همینه که حتی یه لحظه هم ازم دور نیستی...

برای همینه که می تونم دوریت رو تحمل کنم...

آخه هر وقت دلم برات تنگ می شه... هر وقت حس می کنم دیگه طاقت ندارم...

دیگه نمی تونم تحمل کنم... دستامو میذارم رو صورتم و یه نفس عمیق می کشم، دستامو که بو

می کنم مست می شم... مست از عطرت.

صدای مهربونت رو می شنوم و آخر همه ی این ها به یه چیز می رسم

به عشق و به تو... آره به تو...

اونوقت دل تنگیم بر طرف می شه...

اونوقت تو رو نزدیک تر از همیشه حس می کنم...

اونوقت دیگه تنها نیستم...